Aardse dingen...

Hier zijn we weer… met stof tot schrijven.
Had weer gesprek waarin er een bepaald gegeven werd aangehaald, waarvan mijn hoofd dacht: ‘Hey, meer stof tot nadenken… interessant genoeg om even naar voren te brengen op blog’
Ging over hoe ik mij vaak gedreven voel tot het eindeloos zoeken naar antwoorden.
Waarin men dingen aangaf die men niet met een aardse blik kon zien… beetje zoals god of het gegeven ‘dood’? Over de dood had ik al eerder ‘discussie’, zelfs al meerdere malen, al was het maar in reactie op een comment in iemands’blog. Deze keer liet het me verder gaan, stelde ik mezelf de vraag: ‘Waarom willen mensen enkel stilstaan bij dingen die tastbaar zijn?’ Gelooft men dat er soms totaal geen antwoord te vinden is? Is het niet zo dat men altijd en overal zoekt naar antwoorden, naar wetenschappelijke verklaringen? Maar ik ben geen wetenschapper. Er zijn in het leven zovele dingen die niet tastbaar zijn, dingen die ge niet kunt vastpakken en wegsmijten, maar waarmee men wel moet leven. Die er wel zijn, al kunt ge ze niet zien? Net zoals god of de dood? Waarom zou het zinloos zijn om daarover te denken? Is het menselijke gevoel dan niet van tel? Het waarom van geestelijke pijn, het waarom van liefde, zowel voor eigen kinderen als voor een levenspartner… het waarom van haat en wrok?
Ik merk vaak hoe mensen voor zovele dingen de ogen dichtknijpen, omdat dat voor hen het leven makkelijker of eenvoudiger zou maken om ermee om te gaan. Maar wil het dan echt zeggen dat die dingen dan verdwijnen of plots nie meer zouden bestaan? Is het nie zo dat’ wat- gevoel- dan- ook’ een reactie is op bepaalde situaties of gebeurtenissen, bovenkomt door invloed van dingen en mensen rondom u? Is het zoeken naar antwoorden niet enkel zo omdat ge wilt begrijpen, dat ge wilt weten hoe zelfs de onzichtbare dingen vat krijgen op verstand en gevoel, waardoor een mens wordt zoals hij of zij is? Is een mens dan niet meer dan wa vel en bloed en genen en gansen anderen santenboetiek? Ik vind mensen boeiend, al kunde al wel eens iemand vervelend vinden ook, haha… wil weten hoe de dingen in mekaar zitten, wil verstaan wat hen laat geloven, waardoor men overtuigingen kweekt? Wat mensen aanzet tot bepaald gedrag? Misschien wel omdat veel mensen zichzelf menen te kennen, maar ik geloof dat grootste hoop mensen nog nie eens zichzelf compleet doorgronden? Zelfs nie eens willen zien, zeker nie als het om mindere kwaliteiten gaat.
In vroegere jaren ging ik ooit in kelder op zoek naar een ‘leuk’ boek, waarna ik de ellenlange rekken af liep en boeken vond van psychologie, oud spul, van in tijd dat mijn ouders studeerden. Haalde er één tussenuit en ik heb het nog steeds… was boek over karakterkunde… Ik begon het te lezen en ik ben niet meer gestopt, hoe verder ik las hoe meer ik erin opging. Soms verwondering, soms een lichte glimlach van herkenning. Dingen van mezelf, dingen bij mensen die je omringen… Vond het zalig en vergat gewoon de tijd. Kreeg later van mijn moeder een boek ‘Liefde, een werkwoord…’ Waarin men heel realistische situaties schetste, waarin ge zoveel zaken kunt herkennen, zelfs hoe gedragingen zich opvolgen, leiden tot een vicieuze cirkel, zelfs tot escalatie in een persoon zijn of haar gevoel of gedrag? Soit, waar het op neerkomt is dat mensen zoveel meer zijn dan het oog kan zien…
Het vreemdste vind ik dat men wel bereid is tot eindeloze inzet als het materiële dingen kan opbrengen, als er iets valt mee te winnen? Waarom dan niet die inzet om als mens ‘bij te winnen’ om jezelf te verbeteren. Waarom zou kennis willen opdoen van mindere waarde zijn? Waarom leren mensen dan? Louter en alleen om een goeie job te kunnen doen en om nadien goe zijn boterham te verdienen? Kan men dan geen voldoening vinden in dingen leren gewoon om algemene kennis te vergroten? Waarom zou dat energieverspilling zijn? Ondanks mijn drang tot leren laten mensen horen dat ik enorm bescheiden ben… da kan, weet het niet en ik zit nie echt te springen om lof te krijgen of om bestoeft te worden. Waarom niet? Omdat ik ne mens ben gelijk iedereen die hier rondloopt, gewoon als mezelf? Op vele vlakken vind ik het belangrijker om mensen te kunnen geven, wat hen blij maakt, wat ze nodig hebben… heeft da te maken mee feit dat ik mens wil zijn voor diegenen die mij omringen? Pas op, want da wil nie zeggen dat ik tenallen tijde nooit fouten maak of mij nie kwaad maak éh? Ik vind het de moeite waard om bij te leren en nie louter en alleen voor mezelf, maar hoe meer ge leert, hoe meer ge ook te geven hebt? Bijvoorbeeld naar je kinderen toe? Mijn drang naar antwoorden zoeken vinden velen hetzelfde als streven naar perfectie… en heb ik dat ook vaak zo gezien of gedacht dat dat mijn doel was. Ik doe zovele dingen in het leven dat altijd de konteverkeerd loopt, wat dan leidt tot frustratie e.d. Wie had dat nooit? Maar is dat dan een reden om te stoppen met proberen, te stoppen met je best te doen? Waarom nie telkens opnieuw zoeken naar dingen en mensen die je zin geven om verder te gaan en niet te blijven treuren om verloren dingen en mensen? Het is ook nie altijd evident om te blijven doorgaan, we blijven in eerste instantie nog steeds mensen éh? Maar bij blijven proberen om er het beste van te maken, krijgt men echter nog altijd geen garantie dat ge zult slagen?

Ik zoek naar antwoorden om te verstaan, misschien ook wel omdat ge onderhuids verlangt naar zekerheden in je leven… Maar ben er al jaren achter dat men in niets zekerheid zal vinden, alles is onderhevig aan veranderingen, waaraan men zich wel of niet kan aanpassen, die men leefbaar vindt of niet. In mijn jeugdige enthousiasme en overtuiging is dat één stukske dat ik na jaren ben verloren. Misschien daarom dat ik het nodig heb om gevoel zo te analyseren, dingen die niet met een aardse blik zichtbaar zijn? Dat ge van iemand kunt houden, maar als men eerlijk is, dat men nooit kan garanderen dat het voor eeuwig duren zal? Omdat ik weet uit ervaring hoe gevoel door je vingers kan glippen, hoe je ervoor knokt om dan op een dag te ervaren dat ge aan het vechten zijt en u vastbijt in iets dat allang verdwenen is… dat het niet te stoppen was? Dat er door gebeurtenissen wonden zijn geslaan, dat er dingen kapotspringen in u… en dan zit ge daar mee immens zovele stukskes… ge probeert ze terug bijéén te plakken, maar op één of andere manier, hoe hard ge ook probeert, niets is nog echt juist? Zit er tussen elk stukske van die puzzel nog een spatieke waartussen de kol blijft zitten… Maar lijkt het een afstand van kilometers?
Dat mensen kunnen gaan voor een ‘gezamenlijk’ belang, voor een relatie of huwelijk maar dat het niet lukt als ge alleen vecht? Als de ander niet ziet mee wat men bezig is? Dat er in de strijd dingen verloren kunnen gaan, die ge nooit meer terug kunt vinden? Hoe erg ge dat ook wilt of verlangt? Dat het soms beter is om een einde te aanvaarden, al is zelfs dat ook een proces dat nie zomaar vanzelf gaat? Hoe het kan zijn dat iets wat tussen twee personen leefde, gewoon verdwenen is en dat ge er toch nog verdriet voor voelt, zelfs bij definitieve streep trekken? Dat men denkt, da kan alleen toch als ge nog gevoel hebt voor de ander?
Wanneer stoppen mensen mee gevoel hebben voor mekaar? Van mens tot mens?
Waarom dan concluderen dat er nog ‘liefde’ zou zijn? Ofdat men nie verder zou kunnen in een ander leven? Waarom kunnen mensen nie zien dat iedereen dingen meemaakt op zijn of haar manier en dat sommige zaken tijd nodig hebben, maar ook bijzijn van vrienden? Dat het verwerkingsproces beetje draaglijker maakt om alle schepen achter u te kunnen verbranden? Leven is complex en net daarom is het zo belangrijk dat mensen echt bereid zijn om te luisteren, om tijd te maken voor mekaar? Waarom moet het zijn dat men mekaar, of ruimte geeft of steun? Waarom kan het nie beiden? Bang dat betrokkenheid in het gevoel van de ander te ver zal gaan, het erin meeleven?

Ik ben een mens dat overloopt van vragen en die steeds zal blijven zoeken naar antwoorden en verklaringen… want ik wil nie blind leven? Nie half leven… ik wil helemaal leven, in alles wat het omvatten kan? Het leven is zoveel kleurrijker en intenser als ge ‘echt’ de ogen open doet. De rijkdom van ‘bestaan’ is zoveel meer dan geld, dan tastbare zaken… Zo zal niemand de ware diepte van geluk ervaren zonder ook ooit de breekbare werkelijkheid van diep verdriet en pijn. Zoals ook goed en kwaad samenhangt, waar kwaad een mens laat verlangen en hopen naar de goede dingen. Laat leed ons verlangen en hopen op geluk…

Is diepzinnig genoeg geweest voor vandaag, denk ik…
Fijne dag nog iedereen en tot hoors of mails of schrijfs?