Interessant artikel gevonden...

Aan alle vrouwen ?En, eventueel, maar dan alleen: voor bewuste mannen ?Wat dit is? Een petitie, een klaagzang, een oproep, een uiting van frustratie, de werkelijkheid of een bevestiging, bundeling, erkenning van vrouwenkracht? Zet een kop thee, ga lekker op de bank voor het raam zitten met uitzicht op een boom (het is maar een idee) en oordeel zelf!De Mars-Venus theorie kennen we nu wel. Wat zijn wij vrouwen ook alweer? Het is niet blijven hangen, helaas. Weet jij nog wat wij zijn? Ik herinner me alleen dat mannen elastiekjes zijn. Ik moet ook altijd aan mannen denken als ik een elastiekje zie. Het is nooit andersom? Als ik een man zie denk ik nooit aan een elastiekje, vreemd eigenlijk. Dat moet ik nog eens analyseren. Ik ben bang dat ik niet meer in theorie geloof. Het heeft ons geen steek verder gebracht, hooguit bracht het ons tot een hoopvolle adempauze en het voornemen het anders aan te gaan pakken. Als vrouw. Richting de (of onze) man. Ik weet niet of de 'elastiekjes' ook het boek hebben dichtgeslagen met een zucht van begrip, nieuwe energie, de bereidheid om zich wat meer te verdiepen in zichzelf en de ander (lees: vrouw). Die vraag kan ik niet beantwoorden. Ik heb wel een vermoeden. Natuurlijk zijn er uitzonderingen wat de mannen betreft, maar naar mijn mening is deze Man heel erg zeldzaam. Een man die bereid is zichzelf te doorgronden, zijn projecties, diepere verlangens en kwetsuren inzichtelijk maakt en niet bang is voor zachtheid en een dieper contact; de man die openheid durft te geven wat zijn ware gevoelens van liefde, twijfels en angst betreft: die Man hoort in het museum thuis en alle mannen krijgen gratis toegang als het aan mij ligt. Wij vrouwen betalen graag om dit uitzonderlijke exemplaar nader te bekijken, en masse stapelverliefd te worden en elkaar (ja, ook dat zijn vrouwen) elkaar de ogen uit te krabben. Maar bovenal zal het een bron van Hoop en Toekomstige Glorie zijn voor ons. Ik ga niet wijzen met mijn vinger, ook niet met de middelste. Ik ga het bij mezelf, bij ons, de 'vrouw' houden. Dat doen we namelijk veel te weinig. Het bij onszelf houden. De man de man laten. Konden we dat maar. We geloven vooral dat we dat niet kunnen. Omdat we dan onmiddellijk een dilemma hebben: we willen ons toch verbinden? Hoe moeten we dan de man de man laten? We komen veel te dichtbij. Zo lijkt het tenminste, want wij ervaren zijn verwijdering (of zelfs vlucht!) als we diepe verbinding zoeken. O jee, wat is het afschuwelijk, onmogelijk simpel. Door vrouw te zijn, vrouw te blijven kunnen we de man de man laten. Vooral onszelf te blijven zien. Want als de man ons niet meer ziet, wie zijn we dan? Kopen we dan een nog korter rokje? Is dat echt ons enige antwoord? Toch al lang niet meer voor de bewuste vrouwen onder ons?We gaan wel van alles doen als we ons ongezien, onbegrepen, ontbonden voelen: nadenken en piekeren. Want we vinden alsmaar niet wat we zoeken. En we gaan vooral onszelf analyseren. Vragen oproepen die nog meer vragen oproepen. Terug naar onze jeugd. Onze relatie met onze vader. Die er niet was. Vandaar! Of die er wel was, maar die we zo missen. Vandaar! De relatie met onze moeder. Die er niet was. En dat gat moet opgevuld. Vandaar! Of die er wel was: ze gaf ons een romantische illusie mee. Oh, vandaar ?.. Vervolgens, omdat we het antwoord nog niet diep van binnen 'voelen', gaan we ook voor de zekerheid terug naar vorige levens. Trauma en Karma. Ligt het daar misschien? Moe van het lezen, schor van het bellen met die bewuste vriendin, bijna blut (de sessies worden niet vergoed) en ten einde raad staren we uit het raam. Die boom. Die staat. Die is. Die heeft niemand nodig. Die hoeft niet gezien, gehoord, gekoesterd te worden. De wind speelt met zijn bladeren en hij vindt het allemaal best. Trots en krachtig staat hij daar een Boom te zijn. Ik wil ook een boom zijn! Hoe moet ik een boom worden?Ik ben het zat om steeds de baan vrij te houden, het spoor tot diepe verbinding. Tot de mogelijkheid om met deze man partners, maatjes, geliefden, minnaars en ouders te zijn. Dat allemaal. Want vrouwen willen dat: allemaal. We gaan tot het uiterste om dat allemaal te vinden. Met die ene man. Maar alleen met een bewuste vriendin kunnen we delen wat in ons leeft. Zij begrijpt. Zij wil ook begrijpen. Ze wil weten wie de vrouw tegenover haar is. Omdat ze ook wil weten wie zij zelf is. En andersom. Dat is wat vrouwen samen zijn. Dat is mooi! Dat is een geschenk. Maar het is ook armoedig, want we hebben alleen elkaar. We willen meer. We willen teveel. Het wordt pas armoedig als we teveel verlangen.Wat willen mannen weten? Als we huilen (dat we dat ook doen als we gelukkig, krachtig, ontroerd of vol liefde zijn, schijnen ze niet te kunnen bevatten) aaien ze ons aai-aai-aai-aai op ons hoofd en voelen zich radeloos vanbinnen. Wat moeten ze met een vrouw? Hormonen, ongesteld, postnataal, moederliefde, wat is het allemaal. Het is zo'n berg, daar kun je beter niet aan beginnen. Ooit, in het verleden, heeft hij, zo naïef als hij was, een poging gewaagd, maar dat is niet zo goed bevallen. Hij is verdronken in de brij. En nu begint de relatie met deze vrouw ook alweer overeenkomsten te vertonen met de relaties die hij in het verleden had. Ook deze vrouw stelt klagerig steeds dezelfde vraag: waar ben je? En ze bedoelt dat dieper, zover is hij inmiddels wel. Vroeger dacht hij echt even dat ze niet wist dat hij zich in de keuken bevond. Dat ze hem door haar tranen heen misschien niet goed kon zien. Weer een afhankelijke, zeurderige vrouw! Ze leek zo sterk en 'prettig bij zichzelf' toen hij haar ontmoette. Nu wil ze verdomme toch verbinding, een zuivere diepe verbinding! Help, ze heeft haar hart opengezet! En weer is hij erin getrapt. Het leek zo simpel, heerlijk simpel. Zo simpel als de band met zijn moeder ooit was: onvoorwaardelijk, aanwezig, zorgend, zonder gezeur. Daar kun je je jas naast laten vallen, zij hangt hem vanzelf op. Of niet. Vervolgens gaan we ons als vrouw een beetje waardeloos voelen. Al is het alleen al omdat de man zich nergens, alsmaar niet, waardeloos gaat voelen. Geen haar op zijn hoofd voelt zich waardeloos. Als wij onszelf alsmaar analyseren, waarom zouden zij het dan doen? En als we onze man alsmaar proberen te analyseren, waarom zou hij er zelf dan aan beginnen? Het moet aan ons liggen, want we zijn niet eens in staat om onze man werkelijk (volgens onze werkelijkheid) te bereiken. Om echt energetisch de verbinding te ervaren. Hij zegt dat hij er is, dus wij kijken verkeerd. We moeten anders leren kijken. Niet teveel verwachten. En ook niet steeds uitreiken. Daar worden ze kriegel van. Een vrouw moet toch een beetje een mysterie blijven. Hij moet af en toe volledig los van haar zijn, om weer bij haar terug te kunnen komen. De elastiekjes-theorie. Wij zijn er en wij staan er, maar dat is niet zo handig. We moeten er ook af en toe niet staan. Zodat ze ook iets van de ons zo bekende vraag in zichzelf kunnen voelen opborrelen: waar is ze? Hij schiet wakker, komt overeind, zelfs zijn wenkbrauwen zijn even in actie. Dat is toch een hele enerverende, angstige ervaring, zo eens per maand. Maar, oh, daar is ze weer. Gelukkig, dan kan hij er weer vertrouwd omheen lopen. Wij vrouwen blijven proberen. We hebben onze tanden erin gezet. En ook blijven we in de illusie trappen. De illusie van onze eigen bereidheid, die we projecteren op onze man. Wat ik zoek, wil vinden, dat moet hij toch ook zoeken en willen vinden? Wat doe ik fout? Ach laat maar. Laat mij maar. Laat hem maar. Laat het verbond maar. De rek is eruit. Ik ben geen elastiekje. Ik ben te moe. En te lelijk. Of denk ik dat, omdat hij opgehouden is te zeggen dat ik mooi ben? Hoe lelijk of mooi vind ik mezelf eigenlijk? Oeps, moeilijk te zeggen. Ik wil een boom zijn. Vervolgens ontstaan er, als vanzelf uit ons, 'typen' vrouwen. We zijn immers altijd bereid onszelf opnieuw te formuleren, uit te vinden, om te vormen, van strategie te veranderen. We hebben de categorie vrouw die voortaan stellig (vaak met schrille ondertoon) zegt: 'ik hoef geen man, ik voel me prima alleen, alleen zo blijf ik in mijn kracht'. En dan hebben we het type vrouw dat zegt: 'ze mogen even komen, maar niet blijven'. Deze categorie vrouw maakt zichzelf wijs dat ze de rollen om kan draaien. Dat ze een man kan zijn. Ze wapent zich alvast, want vertrekken doet hij toch. Ze hoeft hem alleen maar voor te zijn. Zo gepiept. Deze categorie is erg populair tegenwoordig. De derde categorie is de vrouw die doorzet. Ze is niet te benijden, maar misschien is het haar laatste strategie. Die wellicht toch niet een strategie, maar de enige weg zal blijken te zijn? Ze gaat langzaam van overleven naar leven. Van overleven met hem (zoeken en niet vinden is erg zwaar en frustrerend) naar leven met en voor zichzelf in de eerste plaats. Het is de vrouw die bereid is te accepteren. Ze weet wat haar diepste verlangens zijn. Dat ze ware verbinding en diepgang zoekt. Het is de vrouw die weigert een spel te spelen: mysterieus of ongrijpbaar zijn om hem wakker te houden. Ze houdt van deze man. Ze kiest. En ze worstelt om in haar kracht te blijven. Samen en toch alleen. Soms is hij er even, op zijn moment. Soms is hij er niet, op zijn moment. Vaak is ze radeloos. Of machteloos. Omdat ze er helemaal is, omdat ze er helemaal staat. Haar hart open, ze heeft het lef. Ze loopt het risico voor lief te worden genomen. Want iets wat er altijd is, is moeilijk blijvend te waarderen. En wat er al is, hoeft hij niet meer te veroveren. Oh shit, even vergeten (of uitgeblokt): het zijn ook nog veroveraars! Er verschijnt altijd een nieuwe uitdaging aan de horizon. Wil je als vrouw niet helemaal uitgeput raken, door steeds opnieuw jezelf uit te vinden teneinde voor hem een uitdaging te blijven, schiet hem dan maar gewoon als een elastiekje richting horizon. Je kunt nog net een glimp van hem opvangen. Daar staat altijd een van ons hem al op te wachten. Ja, ook dat zijn wij vrouwen voor elkaar. Degene waaraan we onze man verliezen. Gelukkig weten we inmiddels dat we in dat geval niet veel te verliezen hadden. En dat er voor jou, als de nieuwe vrouw, niet veel te vinden valt. Kies. Ben je de strategische eenzame vrouw of de eenzame vrouw? Je ontkomt niet aan de eenzaamheid. Je kunt alleen ontkomen aan de illusie van de eenzaamheid. Je bent niet alleen als je man jou niet ziet. Als je niet met hem kunt delen wat in je leeft. Als hij je niet begrijpt. Niet meer over je buik aait. Geen bloemen meer koopt. Niet meer zijn gevoelens uit. Je bent niet alleen als hij er niet is. Je hebt jezelf. Zie jij jezelf! Als we ophouden ons te focussen op de man buiten ons, pas dan kunnen we gaan ontdekken hoe volledig en veelkleurig we zelf zijn. Pas als we de illusie van samen loslaten (als zijn we ieder de helft van het geheel) zijn we niet meer alleen. Maar probeer dan ook meteen je bitterheid te laten gaan. Er is niets om bitter over te zijn. Er is iets groots en moois te ontdekken! We hebben alleen op de verkeerde plaats gezocht. Buiten onszelf. Het is je bij voorbaat vergeven.Als hij beweert niet jaloers te zijn, terwijl je met een berg kinderen thuis jezelf en de wasmand voorbij loopt: geloof hem niet. Geloof hem pas als jij naar 'buiten' gaat, je inspiratie volgt, lekker je ding doet en lacherig thuis komt na een gezellige borrel met hij-weet-niet-wie. Als hij je bij thuiskomst lief omhelst met de kinderen op zijn arm, kun je hem waarschijnlijk geloven. Geloof hem niet meteen als hij zegt dat hij best huisman wil zijn, terwijl hij niet weet wat een rompertje is, laat staan wie van de kinderen nog een rompertje draagt; als hij zegt dat jij mag werken omdat het van hem niet hoeft. Geloof hem pas als hij na een jaar nog steeds met plezier de was doet, spenen uitkookt, gymtassen inpakt en niet zeurt over financiële afhankelijkheid. En dan mag hij best af en toe hoofdpijn hebben. Wij begrijpen dat wel. Accepteer. En hou jezelf vast. Mocht hij tussendoor ook die neiging hebben, laat je dan ook door hem even vasthouden. Ben binnen. De ontvangende vrouw. Maar ga ook naar buiten. Druk jezelf uit. Volg je verlangens. Ontdek je kracht en koester deze. Je bent mooi! Je bent zo mooi. Zo diep, ontroerend, krachtig mooi. Zie het zelf en ervaar de vreugde. De schoonheid van het vrouwzijn. Wij baren alle vrouwen .. en alle mannen! Wij zijn symbool voor gezin en verbinding. Voor basis, zachtheid, diepgang en onvoorwaardelijkheid. Maar we moeten ook naar buiten. De man in onszelf ontdekken, zodat we niet meer afhankelijk zijn van de man buiten ons. Hun goedkeuring of aandacht, hun thuiskomst of vertrek, hun projecties of onmacht, zelfgerichtheid of grootheidswaan, hun mate van bereidheid tot gelijkwaardigheid. 'Eigen'. 'Zelf'. Zonder het 'samen' weg te zetten, te elimineren. Maar toch maar: liefst een eigen huis. Als het kan financieel onafhankelijk. Misschien zelfs (wil je jouw kans op het moederschap niet afhankelijk laten zijn van een relatie): eigen kinderen. Een eigen leven. Innerlijke groei en zelfliefde. Vrijheid, ware innerlijke vrijheid. We kunnen alles zijn en alles bereiken. Op onze eigen verbonden, daadkrachtige manier. Als vrouw moeten we ook man kunnen zijn. Dus mocht hij tussendoor, op zijn moment, de impuls hebben: laat je lekker even door hem vasthouden. Het is goed! Maar laat hem ondertussen vooral de vrouw in zichzelf ontdekken en erkennen, in godsnaam! Pas dan zal er nieuwsgierigheid zijn naar, begrip zijn voor en verbinding zijn met jou, de vrouw die naast hem staat. In vorige levens zijn we allemaal zowel man als vrouw geweest. Het aardse bestaan biedt ons de kans om compleet te worden in onszelf en beide kanten te integreren, waarna pas een ware verbinding kan ontstaan met de ander. Als we onszelf begrijpen en accepteren, zonder uitsluitsel of ontkenning van onze lastige, gekwetste kanten, zijn we in staat elkaar te begrijpen. Dan ontmoet de vrouw de man en de man de vrouw. Dan gaan mens en mens hand in hand. In feite heb ik, realiseer ik me ineens, al mijn eigen museumstuk gevonden. In de vorm van een droom die steeds terug komt. Hij maakt diepe indruk, steeds weer en blijft me bij in mijn hart gedurende de dagen erna. Dat zijn zielendromen, zou een vriendin van mij verklaren. De eerste keer was ik niet zo blij met mijn droom. Ik heb namelijk een man en ik droomde over een hele mooie zuivere andere man! Dat is niet in de haak, zou je zeggen. De droom ging zo: ik zat met een koptelefoon op over een boek gebogen, in een soort collegezaal. Ineens voel ik iets van pijn in mijn hart, een diep gevoel van liefde en vreugde, maar ook afscheid. Ik kijk op, terwijl ik mijn koptelefoon afzet. Ik kijk naar de man aan de andere kant van de zaal en hij kijkt naar mij. Hij heeft tranen in zijn ogen, ik ook. Ik voel dat zijn tranen voor mij zijn. Hij ziet mij helemaal. En de mijne zijn voor hem. Ik zie wie hij is. Ondertussen begrijp ik uit zijn woorden dat hij afscheid aan het nemen is van de studiegroep. Terwijl ik mijn koptelefoon nog op had, was hij daar blijkbaar mee begonnen en ik voelde dat aan, diep vanbinnen. Het was dat gevoel in mijn hart. Als hij zorgvuldig zijn afscheidswoord gesproken heeft (we kijken elkaar voortdurend intens aan), staat hij op. Hij neemt, redelijk formeel, afscheid van onze studiegenoten. Dan staat hij voor mijn neus. Alsof we een teken krijgen slaan we op precies hetzelfde moment onze armen om elkaar heen. Hij houdt mij vast en ik hem. Wat er dan door mij heen gaat is ongelofelijk. Het is zoveel licht en liefde, zuiver en diep. Ik voel dat ik nooit meer wil loslaten. Dat we bij elkaar horen, voor altijd. Hij voelt hetzelfde. We zijn volkomen gelijkwaardig en ook onze gevoelens komen helemaal overeen. Hij weet precies wie ik ben en hij omarmt alles in mij. Ik doe hetzelfde met hem. Het voelt vrij en volledig verbonden tegelijk. Ik wil hier nooit meer vandaan. Nooit, nooit is dit gevoel te vervangen of te overtreffen. Dan laten we elkaar los. We kijken elkaar aan, maar zeggen niets. Er valt niets te zeggen. Het is te vredig, zuiver, diep voor woorden. Het is alles en het is niets. Voor altijd blijven en afscheid tegelijk. Dan is het pauze en we kunnen een sigaret roken in de hal. Normaal doe ik dat en hij ook. Hij zegt: 'ik ga niet roken in de hal'. Ik loop alleen de zaal uit om te roken en ik begrijp het ineens: we horen bij elkaar maar het kan niet. Ik ben bij een andere man. Hij weet dat en accepteert dat. En ieder moment waarop we in vertwijfeling zouden kunnen raken, oplossingen zouden kunnen gaan zoeken om contact te houden, gevoelens van ontrouw toe zouden kunnen laten vermijdt hij. Uit liefde voor ons. Uit respect voor deze zuivere Liefde. Ik voel volledig vrede. Liefde en vrede. Wat een mooie, mooie man! Mijn ware man. Voor altijd heb ik mijn man gevonden. Maar het kan niet, want thuis heb ik een andere man. En het is zoals het is. Raar, maar het is helemaal goed zo.Toen ik de eerste keer wakker werd, was ik nogal onthutst. Wat heeft deze droom te betekenen? Mijn eerste interpretatie was nogal voor de hand liggend: ik ben niet gelukkig in mijn relatie, ik droom van een andere, mijn Ware Man! Een grote, zuivere, diepe liefde op zielsniveau. Waar ik afscheid van moet nemen omdat ik met de 'verkeerde' man samen leef! Het is een teken dat ik niet op de juiste weg ben wat mijn relatie betreft. Toch? Een paar uur later spreek ik een vriendin. Ze maakt er iets anders van, iets veel mooiers. Ze zegt dat ik een geschenk ontvangen heb, als van een engel. Die man is mijn innerlijke man. Het is een deel in mij dat is aangeraakt en geopend, gevonden. 'Koester je Ware Man in jezelf', zegt ze. 'Hij zit in jou. Hiertoe ben jij in staat. Je hebt zuivere, verlichte, diepe liefde ervaren. Zo is Liefde voor jou in een andere laag, je ziel. Je hebt je man gevonden en je hoeft hem nooit meer buiten je te zoeken'. Ik had een cadeau gekregen zonder dat ik het wist. Ik zag het pas toen zij het voor me had uitgepakt. Dank je wel wijze vriendin! Mede dank jou heb ik mijn Ware Man niet hoeven uitsluiten en verschijnt hij regelmatig als een engel in mijn dromen. En ja, overdag heb ik wel eens de vraag: zou dit soort Liefde tussen een man en een vrouw werkelijk bestaan? Het is haast te mooi om waar te zijn. Ik heb besloten om het open te laten. Ik ben nu bij mijn huidige man, een andere dan de Man in mijn droom. Hier heb ik te leren en te groeien. Misschien is een dergelijke liefde als met de Man in mijn droom op aarde niet mogelijk. Misschien ook wel. Misschien is het zelfs wel mijn huidige man, maar moet ik hem nog gaan herkennen? Ik weet in ieder geval dat ik dat gevoel van zuivere liefde altijd zal koesteren. Het is de taal van mijn ziel. En mocht ik deze ervaring 'wakend' nog eens ervaren met een man: ik zou voor altijd blijven. Ik zou niet anders kunnen. Voor iets wat te mooi is om waar te zijn hoef je niet meer te kiezen. Dat gaat iedere keuze voorbij. Lein Melis - december 2003