In tijden van...

Oude man…
Schoonvader…
In jeugd door moeder verlaten…
Een leven leidend waarbij je vechten moest
voor eten, met je broers… om te overleven.
Je zoektocht leidde je gezin naar een dorp.
Waar je zoon zijn liefde aan je voorstelde.
Je sloot haar in je hart en je leven want…
je droomde een dochter, maar kreeg ze nooit.
Je zoon trouwde en kreeg twee meiden,
waaraan ook jij je hart verloor.
En het leven ging verder…
tot na jaren huwelijk
de dag kwam dat ik vertrok.
Je kon niet begrijpen waarom,
zoals ik weet dat jij nooit kan vermoeden.
Alles wat leefde in ons gezin
wat niet aan mij was om jou te vertellen.
Je oordeel was hard en is het nog steeds.
De prijs voor jouw begrip te hoog.
Zowel voor jou als voor je zoon.
Nu zie ik jou zitten, jij oude man
het hoofd gebogen, gebroken persoon
Hij is overleden, een broer van jou
ik zie je verdriet en … ja ik wou…
dat ik kon verzachten, wat jou stak
dat ik kon maken, wat jou brak…
Maar wie ben ik in jouw ogen?
Een mens zonder mededogen
die ‘zomaar’ als moeder
haar kinderen verliet.
Is dat echt alles wat je maar ziet?
Ik ben zoveel meer en mijn hart
het huilt en het bloed
want mijn hand reikt naar jou
komt jou tegemoet
Waar was de hand voor mij…
toen jouw zoon zich verloor
in drank en in drugs
ik mama en papa was voor
de schatten van jouw hart
maar ook de mijne?
Na abortus
waar er een leegte ontstond.
Na de dood van je zoon zijn vriend
waarbij ik hem bijstond
maar volgens hem niet voldeed?
Na een drinkpartij
de afdruk van zijn hand
op mijn gelaat achterbleef?
Wie oprecht om mensen geeft
laat geen kans onbenut
om te vergeven.
Waar er tijd is om nog te delen
om nog te spreken
zonder te wachten.
Nu is het tijd om mens te zijn
om mensen te zien zoals ze zijn
Om niet blind te blijven
omdat iets kwetst
of uit onwetendheid.
Ik weet wat je voelt
en kom naar je toe
Al weet ik dat je mij
liever ziet gaan dan komen
In een tijd van zoveel verdriet
en besef wat er valt te verliezen
Wil ik er nog steeds voor je zijn
Maar je ogen die kijken
dwars door me heen
een koppige frons op je voorhoofd
Zeg me wat meer kan ik doen
dan verstaan wat je drijft…
En hopen dat jij ooit begrijpt…
Hierbij zet ik alles op papier
de enige plaats is hier
Want je oren horen me niet
je ogen die zien me niet
je hele wezen sluit me buiten
Daar waar wat oprecht gevoel
jou kan troosten en steunen.
Het spijt me maar
ik kan niet geloven
in wraak of blindweg weigeren
om onrecht volgens jouw gedacht.
Hoop dat wonden zullen helen
en dood ons toch iets leren mag.
Niet te wachten tot tijden
waar geen mens nog gelegenheid krijgt
Waar aan alles een einde komt
aan redelijkheid, menselijkheid
genegenheid, aan goede kanten
en aan fouten.
Nu is de tijd nog van aanvaarden
aan wat je echt gegeven wordt?
Nu dood ons laat beseffen…
het leven is altijd te kort…
Ik wens je sterkte en wil dat je weet
jij hebt een keuze…
Ik had ze niet.
Misschien daarom het sterke besef
mensen te bieden wat ik niet kreeg.
Omdat eenzaamheid huist in
elk diep verdriet…
als mensen niet kunnen begrijpen
niet kunnen omhelzen
of willen kijken
van hart naar hart.