donderdag, april 27, 2006

MIjn grootste knuffelbeest

Bij het opstarten van blog wou ik jullie al kennis laten maken mee mijn huisdiertje... haha!
Door gepruts van mij en zoektocht naar toevoeging van posts heb ik mijnen dot er dus ongewild afgesmeten. Dus heb ik andere foto's genomen en wou ik hem nog eens voorstellen...
Hier komt hij:


Troy

ROTTWEILER EIGENDOMSRECHTEN

1. Als ik het leuk vind, IS HET VAN MIJ

2. Als ik het in mijn bek heb, IS HET VAN MIJ

3. Als ik het van je af pak, IS HET VAN MIJ

4. Als ik het een tijdje gehad heb, IS HET VAN MIJ

5. Als het van mij is, mag je het nooit afnemen

6. Als ik op iets knaag, zijn alle stukjes van MIJ

7. Als het ook maar lijkt op dat van mij, IS HET VAN MIJ

8. Als ik het als eerste zie, IS HET VAN MIJ

9. Als jij met iets speelt en je legt het neer dan is het automatisch VAN MIJ

10. Als het kapot is, IS HET VAN JOU

Haha... mensen mee rottweilerke weten wa voor straffe karakterkes da kunnen zijn,

maar weten evengoed, hoe lief en knuffelig ze ook kunnen zijn, no matter how they look?

Zie da beest doodgraag en vond het wel gepast hem even in de kijker te zetten.

Dus, tot schrijfs een andere keer...

Aardse dingen...

Hier zijn we weer… met stof tot schrijven.
Had weer gesprek waarin er een bepaald gegeven werd aangehaald, waarvan mijn hoofd dacht: ‘Hey, meer stof tot nadenken… interessant genoeg om even naar voren te brengen op blog’
Ging over hoe ik mij vaak gedreven voel tot het eindeloos zoeken naar antwoorden.
Waarin men dingen aangaf die men niet met een aardse blik kon zien… beetje zoals god of het gegeven ‘dood’? Over de dood had ik al eerder ‘discussie’, zelfs al meerdere malen, al was het maar in reactie op een comment in iemands’blog. Deze keer liet het me verder gaan, stelde ik mezelf de vraag: ‘Waarom willen mensen enkel stilstaan bij dingen die tastbaar zijn?’ Gelooft men dat er soms totaal geen antwoord te vinden is? Is het niet zo dat men altijd en overal zoekt naar antwoorden, naar wetenschappelijke verklaringen? Maar ik ben geen wetenschapper. Er zijn in het leven zovele dingen die niet tastbaar zijn, dingen die ge niet kunt vastpakken en wegsmijten, maar waarmee men wel moet leven. Die er wel zijn, al kunt ge ze niet zien? Net zoals god of de dood? Waarom zou het zinloos zijn om daarover te denken? Is het menselijke gevoel dan niet van tel? Het waarom van geestelijke pijn, het waarom van liefde, zowel voor eigen kinderen als voor een levenspartner… het waarom van haat en wrok?
Ik merk vaak hoe mensen voor zovele dingen de ogen dichtknijpen, omdat dat voor hen het leven makkelijker of eenvoudiger zou maken om ermee om te gaan. Maar wil het dan echt zeggen dat die dingen dan verdwijnen of plots nie meer zouden bestaan? Is het nie zo dat’ wat- gevoel- dan- ook’ een reactie is op bepaalde situaties of gebeurtenissen, bovenkomt door invloed van dingen en mensen rondom u? Is het zoeken naar antwoorden niet enkel zo omdat ge wilt begrijpen, dat ge wilt weten hoe zelfs de onzichtbare dingen vat krijgen op verstand en gevoel, waardoor een mens wordt zoals hij of zij is? Is een mens dan niet meer dan wa vel en bloed en genen en gansen anderen santenboetiek? Ik vind mensen boeiend, al kunde al wel eens iemand vervelend vinden ook, haha… wil weten hoe de dingen in mekaar zitten, wil verstaan wat hen laat geloven, waardoor men overtuigingen kweekt? Wat mensen aanzet tot bepaald gedrag? Misschien wel omdat veel mensen zichzelf menen te kennen, maar ik geloof dat grootste hoop mensen nog nie eens zichzelf compleet doorgronden? Zelfs nie eens willen zien, zeker nie als het om mindere kwaliteiten gaat.
In vroegere jaren ging ik ooit in kelder op zoek naar een ‘leuk’ boek, waarna ik de ellenlange rekken af liep en boeken vond van psychologie, oud spul, van in tijd dat mijn ouders studeerden. Haalde er één tussenuit en ik heb het nog steeds… was boek over karakterkunde… Ik begon het te lezen en ik ben niet meer gestopt, hoe verder ik las hoe meer ik erin opging. Soms verwondering, soms een lichte glimlach van herkenning. Dingen van mezelf, dingen bij mensen die je omringen… Vond het zalig en vergat gewoon de tijd. Kreeg later van mijn moeder een boek ‘Liefde, een werkwoord…’ Waarin men heel realistische situaties schetste, waarin ge zoveel zaken kunt herkennen, zelfs hoe gedragingen zich opvolgen, leiden tot een vicieuze cirkel, zelfs tot escalatie in een persoon zijn of haar gevoel of gedrag? Soit, waar het op neerkomt is dat mensen zoveel meer zijn dan het oog kan zien…
Het vreemdste vind ik dat men wel bereid is tot eindeloze inzet als het materiële dingen kan opbrengen, als er iets valt mee te winnen? Waarom dan niet die inzet om als mens ‘bij te winnen’ om jezelf te verbeteren. Waarom zou kennis willen opdoen van mindere waarde zijn? Waarom leren mensen dan? Louter en alleen om een goeie job te kunnen doen en om nadien goe zijn boterham te verdienen? Kan men dan geen voldoening vinden in dingen leren gewoon om algemene kennis te vergroten? Waarom zou dat energieverspilling zijn? Ondanks mijn drang tot leren laten mensen horen dat ik enorm bescheiden ben… da kan, weet het niet en ik zit nie echt te springen om lof te krijgen of om bestoeft te worden. Waarom niet? Omdat ik ne mens ben gelijk iedereen die hier rondloopt, gewoon als mezelf? Op vele vlakken vind ik het belangrijker om mensen te kunnen geven, wat hen blij maakt, wat ze nodig hebben… heeft da te maken mee feit dat ik mens wil zijn voor diegenen die mij omringen? Pas op, want da wil nie zeggen dat ik tenallen tijde nooit fouten maak of mij nie kwaad maak éh? Ik vind het de moeite waard om bij te leren en nie louter en alleen voor mezelf, maar hoe meer ge leert, hoe meer ge ook te geven hebt? Bijvoorbeeld naar je kinderen toe? Mijn drang naar antwoorden zoeken vinden velen hetzelfde als streven naar perfectie… en heb ik dat ook vaak zo gezien of gedacht dat dat mijn doel was. Ik doe zovele dingen in het leven dat altijd de konteverkeerd loopt, wat dan leidt tot frustratie e.d. Wie had dat nooit? Maar is dat dan een reden om te stoppen met proberen, te stoppen met je best te doen? Waarom nie telkens opnieuw zoeken naar dingen en mensen die je zin geven om verder te gaan en niet te blijven treuren om verloren dingen en mensen? Het is ook nie altijd evident om te blijven doorgaan, we blijven in eerste instantie nog steeds mensen éh? Maar bij blijven proberen om er het beste van te maken, krijgt men echter nog altijd geen garantie dat ge zult slagen?

Ik zoek naar antwoorden om te verstaan, misschien ook wel omdat ge onderhuids verlangt naar zekerheden in je leven… Maar ben er al jaren achter dat men in niets zekerheid zal vinden, alles is onderhevig aan veranderingen, waaraan men zich wel of niet kan aanpassen, die men leefbaar vindt of niet. In mijn jeugdige enthousiasme en overtuiging is dat één stukske dat ik na jaren ben verloren. Misschien daarom dat ik het nodig heb om gevoel zo te analyseren, dingen die niet met een aardse blik zichtbaar zijn? Dat ge van iemand kunt houden, maar als men eerlijk is, dat men nooit kan garanderen dat het voor eeuwig duren zal? Omdat ik weet uit ervaring hoe gevoel door je vingers kan glippen, hoe je ervoor knokt om dan op een dag te ervaren dat ge aan het vechten zijt en u vastbijt in iets dat allang verdwenen is… dat het niet te stoppen was? Dat er door gebeurtenissen wonden zijn geslaan, dat er dingen kapotspringen in u… en dan zit ge daar mee immens zovele stukskes… ge probeert ze terug bijéén te plakken, maar op één of andere manier, hoe hard ge ook probeert, niets is nog echt juist? Zit er tussen elk stukske van die puzzel nog een spatieke waartussen de kol blijft zitten… Maar lijkt het een afstand van kilometers?
Dat mensen kunnen gaan voor een ‘gezamenlijk’ belang, voor een relatie of huwelijk maar dat het niet lukt als ge alleen vecht? Als de ander niet ziet mee wat men bezig is? Dat er in de strijd dingen verloren kunnen gaan, die ge nooit meer terug kunt vinden? Hoe erg ge dat ook wilt of verlangt? Dat het soms beter is om een einde te aanvaarden, al is zelfs dat ook een proces dat nie zomaar vanzelf gaat? Hoe het kan zijn dat iets wat tussen twee personen leefde, gewoon verdwenen is en dat ge er toch nog verdriet voor voelt, zelfs bij definitieve streep trekken? Dat men denkt, da kan alleen toch als ge nog gevoel hebt voor de ander?
Wanneer stoppen mensen mee gevoel hebben voor mekaar? Van mens tot mens?
Waarom dan concluderen dat er nog ‘liefde’ zou zijn? Ofdat men nie verder zou kunnen in een ander leven? Waarom kunnen mensen nie zien dat iedereen dingen meemaakt op zijn of haar manier en dat sommige zaken tijd nodig hebben, maar ook bijzijn van vrienden? Dat het verwerkingsproces beetje draaglijker maakt om alle schepen achter u te kunnen verbranden? Leven is complex en net daarom is het zo belangrijk dat mensen echt bereid zijn om te luisteren, om tijd te maken voor mekaar? Waarom moet het zijn dat men mekaar, of ruimte geeft of steun? Waarom kan het nie beiden? Bang dat betrokkenheid in het gevoel van de ander te ver zal gaan, het erin meeleven?

Ik ben een mens dat overloopt van vragen en die steeds zal blijven zoeken naar antwoorden en verklaringen… want ik wil nie blind leven? Nie half leven… ik wil helemaal leven, in alles wat het omvatten kan? Het leven is zoveel kleurrijker en intenser als ge ‘echt’ de ogen open doet. De rijkdom van ‘bestaan’ is zoveel meer dan geld, dan tastbare zaken… Zo zal niemand de ware diepte van geluk ervaren zonder ook ooit de breekbare werkelijkheid van diep verdriet en pijn. Zoals ook goed en kwaad samenhangt, waar kwaad een mens laat verlangen en hopen naar de goede dingen. Laat leed ons verlangen en hopen op geluk…

Is diepzinnig genoeg geweest voor vandaag, denk ik…
Fijne dag nog iedereen en tot hoors of mails of schrijfs?

woensdag, april 26, 2006

Doodanalyseren? Wat zijn onze grenzen?

Heykes...

Had gisteren gesprek met een persoon die ik net leerde kennen. Stomweg beginnen grappen en grollen en eindigen met een diepzinnig filosoferen, zaken des levens bespreken. En jep... het is mogelijk, zelfs mee de wildvreemdste mensen.

Ben altijd zo geweest, dat ik dingen hoor of lees, die op later tijdstip dan ook weer zomaar door mijn gedachten gaan, dat ik dingen overloop en in vraag stel. Persoon waarmee ik praatte stelde op bepaald punt in babbel de vraag: 'Waarom de dingen zo doodanalyseren?' Heel even zit je dan perplex en stel je de vraag aan jezelf: 'Doe ik dat dan? Of interpreteert men mijn gedrevenheid in dingen willen verstaan, in antwoorden zoeken dan zo anders dan ik het bedoel? Of is het werkelijk zo dat ik er mij teveel in verdiep? Wat zijn onze grenzen? Waar ligt het onderscheid in willen begrijpen, mensen en dingen analyseren op een gezonde manier en waar begint men met doodanalyse?'

Misschien is het wel omdat men zich kwetsbaar voelt door zovele zaken in het leven, dat men zich wil wapenen, zichzelf beschermen? Is het misschien omdat men beseft hoe één simpel woord op zovele manieren kan geïnterpreteerd worden... dat er misverstanden gebeuren door dat men gegevens verkeerd verstaat of anders dan men het naar u toe duidelijk wil maken?
Denk ik dan teveel na over het leven en alles wat het omvat? Misschien doe ik dat wel omdat ne mens maar éne keer leeft en ge er gewoon het beste van wil maken? En nie enkel voor jezelf maar dat ge ook fair wil leven in omgang naar en met andere personen? Ik kan niet ontkennen dat de complexiteit van alles wat bestaat mij echt bezighoud, dat het me vaak zorgen laat maken maar ook vaak boeit? Het zijn heus niet alleen de mindere dingen of negatieve dingen die mij bezighouden. Heeft met zoveel te maken. Met persoonlijk gevoel, met persoonlijke gedachtengang, met eigen geloof en overtuiging, met principes die je zowel voor jezelf als voor anderen kunt en wilt zien? Een toelaten van alle mogelijkheden die zich in 'leven' voordoen en daaruit keuzes maken. De ene al meer gebaseerd op verstandelijk gebied, de andere meer op gevoelsmatig gebied.

Ben dus vanaf gisterenavond in gedachten verzonken en dacht plots, ja waarom niet? Is dit wel een gegeven om over te beginnen in blog, mochten er al mensen zijn die hiervoor interesse zouden hebben?

Ik vind het prettig als mensen zowat in 'debat' kunnen gaan, zonder daarin te doordrijvend te worden. Dat ze hun mening opperen, want zelfs de terloopse dingen kunnen ervoor zorgen dat we onze aandacht spitsen op zaken waar we eigenlijk nie altijd op letten? Waar we onszelf nie altijd van bewust zijn? En ik merk vaak door anderen hoe ik overkom, ben zelfs vaak verbaasd over wat men zegt over mij? Hoe men denkt? En dan neemt ge uzelf ook eens wat beter onder de loep, om te zien waarop vreemden zich baseren en uiteindelijk tot zulke conclusie komen?
Haha, moet zelfs toegeven dat ik nogal als een sneltrein kan gaan razen, zelfs op zo een hartstochtelijke manier over dingen praat of schrijf, gewoon gedreven door oprecht geloof, door stevige overtuiging. Da'k er soms van blozen moet, als mensen soms zeggen: 'How, kan het een vitesseke lager?' In het heetste van de strijd, zo in dingen en gedachten opgaan en ze mee zoveel vuur verdedigen, da'k vrees dat ik bij sommigen moet overkomen als één of andere razende furie? Dat het mij laat zien dat mensen krachtig kunnen zijn, sterk op bepaalde vlakken en toch ook weet van mezelf dat er ook op vele vlakken enorm veel twijfels bestaan en angsten...
Overdrijf ik dan in analyseren? Erger ik mensen met de manier waarop ik denk of dingen naar voren breng? Terwijl ik me evenzeer bewust ben van een totaal andere kant. De kant waarop men spontaan zaken doet en zegt. Ik heb het allebei in mij, maar er bestaan nu éénmaal dingen waar ge nie zo luchthartig kunt overgaan, voor welke reden ook? Alles heeft volgens mij een reden... dingen waarin je jezelf niet wil verliezen? Dingen die je bang maken? Dingen of mensen die van te grote betekenis zijn om zomaar aan voorbij te gaan? Dingen waardoor gevoel en verstand met elkaar in conflict komen en ge gewoon probeert om de juiste weg te zoeken...
Graag reacties, voor wie zich geroepen voelt....

Tot volgende post...

dinsdag, april 25, 2006

Efkes snel tussendoor...



Kiekeboe...

Heel even tijd om nog even iets te laten horen van mij. This is at the wineshop... gewoon even werkomgeving en laten zien hoe zwaar werken het daar is? Haha! Just joking!

Zal nog zien of ik nog uitgebreidere tekst kan plaatsen één dezer dagen... zit tijdelijk zonder inspiratie... sorry mensen...

Aan iedereen fijne dag en tot hoors?

woensdag, april 05, 2006

Eén dag zoals...

Thanks voor de antwoordjes… voor wie er postte… Deed deugd enige reactie te merken. Beetje van mijn melk, dingen des levens… Zelfs de gewoonste woorden of simpelste babbels kunnen helpen dan. Denk dat ik mij vandaag eens ga verdiepen in het zoeken naar muziek, proberen mogelijkheden van deze blog eens te analyseren. Misschien kan ik dit weekend eens iets zoeken om zelf inéén te prutsen, ipv te werken mee voorgekauwde template… Moet me bezighouden zoda’k gedachten wat onder controle kan houden.

Gisteren mee de meiden (mijn twee dochters) over muziek gepraat. De dwarsfluit boven gehaald, amai, da was lang geleden. Oudste heeft op school multiculturele dag aanstaande zaterdag, waaraan ze gisterenvoormiddag al zijn beginnen werken tot en met vrijdag nog. Ze wou de panfluit die mijn vader vroeger kocht eens meenemen, daar ze wel vond dat het in het project zou passen van Zuid-Amerika. En dan begint moederlief te vertellen, muziek en Zamfir en elpees… haha! Tot kids dan blokfluit van moeder en melodica bovenhalen, vragen hoe ze bepaald liedje moeten spelen. Gek hoe sommige gelegenheden de drang weer bovenhalen om muziek te maken, je erin te verliezen. Mijn grootste passie waarover ik kan vertellen aan mijn meisjes… hoe we thuis een elektronisch orgel hadden en ik daar meeste weekends op speelde, het mezelf aanleerde. Was als een magneet. Hoe ik op muziekschool geraakte, tot het moment dat ik weer eens op mijn amateuristische manier nog ‘ns liedje meespeelde vanop cd van James Galway. Ben geen professional maar is altijd iets geweest waarin ik mezelf kon uiten, zonder veel ingewikkelde woorden die geen kat verstaat… Je ogen sluiten en alles van jezelf proberen over te brengen.
Zelfs zingen vond ik zalig, iets wat met hond in huis zelfs niet meer kan…beest gaat er gewoon van flippen, zou me levend opvreten moest hij kunnen. En zo verliep de tijd, met praten en muziek en weer vertellen. Horen ze me uit met wat ik nog allemaal had gedaan, met zo een gretige uitdrukking op hun snoet. Oudste meid vind gitaar ook fantastisch, waarop ik zei dat ik daar al boeken voor kocht, maar dat het er eigenlijk nooit van gekomen is, de aanschaf van een gitaar. Dan het verhaal van mijn grootvader die ooit viool speelde, toen ik nog heel kleintjes was. Zag mijn kids kijken, zoals ik toen naar hem moet gekeken en geluisterd hebben. Hij was echter geen amateur, maar speelde in een orkestje dat zelfs vaak gevraagd werd. Tot hij ziek werd en na enkele jaren van cortisone het viool spelen moest opgeven. Zag hem soms naar zijn bevende vingeren kijken met een zekere weemoed waarvan ik zag dat het hem verdriet deed, maar toen nog niet echt begreep wat het was wat hem pijn deed, wat hem soms zo verloren blik gaf. Raar hoe beelden en woorden kunnen bijblijven en zoveel tijd nadien als puzzelstukskes op hun plaats vallen, het beeld compleet maken en het gevoel verduidelijken en verklaren. Nadien draaide de babbel met de meisjes naar hoe ik naar tekenschool ging… en weer die blikken. Weet niet wat het juist is, of het bewondering is… terwijl ik niet goed begrijp waar dat voor nodig is. Maar er zijn zovele dingen in het leven dat wij kunnen doen, wat we kunnen leren, waarvan we genieten en volledig in op kunnen gaan, waarin we ons goed kunnen voelen. Als ik hen er al over vertel is het veeleer met de bedoeling dat ze zien dat het fijn is, dat ge niet iets moet doen om anderen tevreden te stellen, maar omdat ge erin gelooft en dat ge voelt dat ge u eigenheid erin kunt weergeven in de hoop dat men kan zien of horen wat ge probeert duidelijk te maken? Dat het voldoening geeft om te leren, al bereik je niet altijd de grens van perfectie of ben je niet in alles even goed? Maar dat het een verrijking van je leven en van jezelf kan zijn. Dat het je als unieke persoon definïeert op zijn eigen speciale manier? Sommige mensen doen dat misschien met andere redenen of met drang naar succes. Het voelt echter vreemd voor mij, als ik zelfs al maar bewonderende blikken zie in mijn dochters’ ogen… Voel me daar niet echt gemakkelijk bij. Toen ik vroeger al iets speelde van muziek, was het vaak voor mijn ouders, in de hoop dat ze ervan konden genieten? Dat ze konden waarderen waar ik wel weg mee kon? Al leek in grootste deel van mijn leven eerder een teleurstelling of voldeed ik niet aan de verwachtingen, zoals zij wilden dat ik zou worden of zijn. Of kon men zich vaak niet ontdoen van commentaar dat wat ik deed nog beter kon. Heb me echter altijd goed gevoeld als ik op mezelf bezig was, in muziek, in tekenen, in gedichten schrijven, in streven naar mezelf ontplooïen, in boeken lezen over allerlei zaken… Vond het fijn altijd wel iets te kunnen vinden wat mij boeide; waar ik mij kon in verdiepen. Zelfs praten met oudere mensen was telkens een ware ontdekking. Hoe
verschillend mensen kunnen zijn, denken en voelen… Kon even zot doen als andere kinderen, maar diep van binnen heb ik het leven altijd heel ernstig genomen en kon ik ook beter praten met oudere personen, behalve met mijn ouders. Die leken mij maar niet te verstaan. Was eerder een stille, introverte meid, verlegen om naar buiten te komen met wat er in mijn hoofd omging. Maar dan waren er momenten dat men stomweg aan de praat geraakte en met het juiste onderwerp was ik vertrokken en kon ik uren achteréén praten. Zolang het maar ergens op de achtergrond was en men niet als een zwerm rondom mij kwam staan. Op school heb ik me nooit echt thuis gevoeld, niet met de leerlingen van mijn leeftijd. Zelfs vanaf pubertijd en het gegiechel me gek maakte, vroeg ik me af of ik eigenlijk nog wel normaal was. Zat met andere dingen in mijn hoofd, stelde als kind al zoveel in vraag, zocht ik naar antwoorden, naar verklaringen, probeerde ik dingen te verstaan en de gedragingen van mensen, het hoe en waarom? Verstond ik niet hoe mensen in een gezin zich zo vreemd konden gedragen. Hoe mensen konden geloven in mensen laten boeten of wraak nemen? Alsof dat iets kon bijdragen of gedane zaken kon veranderen? Hoe men woorden zei, maar ze niet meenden… hoe mensen konden praten zonder inhoud? Terwijl woorden in poëzie zo kleurrijk kunnen zijn en zoveel inhoud en betekenis hebben? Waarom men nooit probeerde een persoon in zijn geheel te zien, niet alleen de mindere kanten, maar moeite zou doen om ook de betere dingen te ontdekken? Hoe ik werd bekeken als een probleemkind omdat ik de enige was die eerder teruggetrokken was van aard, tussen vier extraverte personen. Dat maakte het moeilijk voor hen, maar daarom nog niet onmogelijk? Waarom steken mensen het omdenduur op de moeite om zich nog in te zetten? Hoe kinderen ook zijn? Misschien heeft alles tesamen mij wel gemaakt tot wie ik nu ben? En mij zo stijfkoppig gemaakt om nie zomaar klakkeloos iets op te geven, ge-lijk ik het gevoel had dat ze bij mij deden? Nie zomaar bereid de makkelijkste weg te kiezen, al is het soms aardsmoeilijk? Al kunnen dingen zeer doen en kan iets een lijdensweg zijn, misschien zelfs onvoorstelbaar voor andere mensen? Al lijkt het voor hen alsof ik probeer en blijf proberen… misschien omdat ik in de loop van mijn leven mensen dingen en personen zag opgeven voor zoveel minder dan ze waard waren? Zo makkelijk en zonder nadenken? Het heeft me geleerd dat ik wil vechten en blijven vechten, desnoods tot ik erbij neerval… Doch enkele jaren geleden heb ik nog meer geleerd. Iets waarmee ik het moeilijk had en nog steeds, vrees ik. Dat opgeven na lange strijd ook een mogelijkheid moet kunnen zijn. Dat men ook het einde van iets onder ogen moet durven nemen, hoe pijnlijk ook, of ge het kunt of wilt komt zelfs niet ter sprake. Leren aanvaarden. Aanvaarden dat blijven vechten niet altijd leidt tot garantie dat ge uw doel bereikt, niet altijd leidt tot geluk en slagen. Het gekke is dat als ik vecht voor iets of iemand waarin ik geloof, dat ik wel bereid ben tot het uiterste te gaan, tot zelfs daar waar ik er zelf nie alleen geestelijk door breek maar ook lichamelijk? Omdat ik wil weten voor mezelf dat ik echt alles heb gedaan wat ik maar kon doen? Alles wat mogelijk was? Nie zomaar dingen en mensen de rug toedraai, zonder dat ik moeite deed om menselijk en redelijk te zijn, probeerde te begrijpen. Zonder dat ik anderen onrechtvaardig zou benaderen of zomaar achterlaten? Diepe gedachten… diep gevoel… Dingen waarbij niet iedereen bereid is om daarover te praten, om het raam open te smijten en mensen een blik naar binnen te gunnen? Niet altijd bereid tot praten en horen wat de ander ervan denkt zonder zichzelf in eerste instantie veroordeeld te voelen? Gewoon met de bedoeling om gedachten, standpunten, normen en waarden uit te wisselen… Mensen echt leren kennen, nie mekaar herkennen van uitzicht, maar echt leren kennen… Da’ s iets wat ontbreekt in de huidige wereld hé? Zowel van de ene als de andere kant een stapke dichterbij zetten in niemandsland… Heb het meegemaakt paar jaar geleden… Ken zo één persoon, die zomaar de stap in niemandsland zette naar mij toe… Iemand die mijn vreugde kende, mijn verdriet, mijn angsten en mijn twijfels… Mijn waarden en principes kende, zelfs de donkerste hoekskes van mijn “zijn”. Een soulmate waarbij ik me zo ‘close’ en zo echt ‘mens’ voelde, zo helemaal volledig mezelf zoals ik dat nooit eerder in mijn leven heb gevoeld of ervaren. Zomaar op een tijd, op een dag, geraakte ik aan de babbel en tot op vandaag de dag
ben ik nog steeds verwonderd. Het veranderde alles wat ik ooit geleefd heb, maar er werd na enige tijd als het ware een prikkeldraad tussen ons door getrokken. Als ik dan Melissa Etheridge hoor zingen ‘I will never be the same…’ denk ik met weemoed in het hart terug en besef ik dat het leven altijd zal blijven veranderen. Of zoals Sarah Bettens zingt: ‘It hurts when good things fade…’ zonder dat ge het kunt tegenhouden. Zelfs als het beste uit je leven stillekes door je vingers glipt, proberen we ons nog vast te klampen aan enkele zandkorrels. Leren loslaten is een proces dat men leert in de loop der tijd, al lukt dat bij sommige dingen goed, maar zullen er altijd zaken zijn of mensen die je voorgoed in je hart sluit, waar je onmogelijk afscheid van kan nemen. Te veelzeggend, te belangrijk, te zeer bemind… Zomaar iemand die op je weg komt vanuit het niets en ook weer in het niets verdwijnt… Het ging nie zomaar om een band tussen zomaar een man en een vrouw. Het was een band van ‘mens’ tot ‘mens’, in oprecht luisteren en weten dat ge alles kon zeggen en in ervaringen in het leven te delen, te begrijpen van mekaar.
Ga het daarbij houden voor vandaag…
Tot schrijfs…

woensdag, maart 29, 2006

Op zoek naar kennis delen omtrent javascripts e.d...

Eindelijk even tijd... Afgelopen dagen nog in elvenvijftig mappen gekeken. Cursussen met hopen. Maar eigenlijk loopt alles beetje vast. In bieb is er niet altijd te vinden wat ge zou willen leren. In boeregat is er beperking van leesstof en leerstof. Heb enkele javascripts gezien en uitgeprobeerd, just for the fun of it. Prachtige leuke dingen zitten daartussen. Spijtige is dat ik er niet zoveel ervaring mee heb en eigenlijk veeeeeeeeeeeeel te weinig tijd kan aan besteden. Begin met iets en verlies er mezelf helemaal in, besef van tijd is dan echt wel ver te zoeken... hihi! Gaat meestal zo met alles wat me echt aanspreekt. Dan zit ik te prutsen om iets ineen te flanzen van website en langs alle kanten duizend keer opnieuw aanpassen, totdat ik ernaar kijken kan en denk: yessssssssss, this is it! Staat er dan iemand naast mij een ganse uitleg te doen, dan vrees ik dat ik het helemaal niet gehoord heb. Noemen mij dan verstrooide professor, maar het tegendeel is waar. Is u zo concentreren op datgene waarmee ge bezig zijt, dat al de rest in het niet verdwijnt. Is gewoon omdat ik het leuk vind, bezig zijn met pc of op laptop, met muziek, met boetseren of tekenen...
Als ik iets doe wil ik het goed doen. En datgene waarmee ik dan bezig ben, heeft dan zoiets waarbij ge het gevoel hebt: hey, er zijn nog meer mogelijkheden en dan gaat ge da uitzoeken. Leergierig en geboeid door zoveel dingen. Maar af en toe zoudt ge meer willen zoeken of leren en merkt ge dat ge beperkt wordt, bvb. door gebrek aan tijd, door beperkte lectuur in bieb... en wekt dan wel de nodige frustratie op.
Maar moet afsluiten, misschien heb ik komende dagen wat meer tijd. Hoop dat er mensen zijn die hierop kunnen inpikken... Wie kan helpen en toffe dingen heeft in javascript... Altijd welkom? Tot hoors, ziens of schrijfs een van de dagen?

maandag, maart 20, 2006

In tijden van...

Oude man…
Schoonvader…
In jeugd door moeder verlaten…
Een leven leidend waarbij je vechten moest
voor eten, met je broers… om te overleven.
Je zoektocht leidde je gezin naar een dorp.
Waar je zoon zijn liefde aan je voorstelde.
Je sloot haar in je hart en je leven want…
je droomde een dochter, maar kreeg ze nooit.
Je zoon trouwde en kreeg twee meiden,
waaraan ook jij je hart verloor.
En het leven ging verder…
tot na jaren huwelijk
de dag kwam dat ik vertrok.
Je kon niet begrijpen waarom,
zoals ik weet dat jij nooit kan vermoeden.
Alles wat leefde in ons gezin
wat niet aan mij was om jou te vertellen.
Je oordeel was hard en is het nog steeds.
De prijs voor jouw begrip te hoog.
Zowel voor jou als voor je zoon.
Nu zie ik jou zitten, jij oude man
het hoofd gebogen, gebroken persoon
Hij is overleden, een broer van jou
ik zie je verdriet en … ja ik wou…
dat ik kon verzachten, wat jou stak
dat ik kon maken, wat jou brak…
Maar wie ben ik in jouw ogen?
Een mens zonder mededogen
die ‘zomaar’ als moeder
haar kinderen verliet.
Is dat echt alles wat je maar ziet?
Ik ben zoveel meer en mijn hart
het huilt en het bloed
want mijn hand reikt naar jou
komt jou tegemoet
Waar was de hand voor mij…
toen jouw zoon zich verloor
in drank en in drugs
ik mama en papa was voor
de schatten van jouw hart
maar ook de mijne?
Na abortus
waar er een leegte ontstond.
Na de dood van je zoon zijn vriend
waarbij ik hem bijstond
maar volgens hem niet voldeed?
Na een drinkpartij
de afdruk van zijn hand
op mijn gelaat achterbleef?
Wie oprecht om mensen geeft
laat geen kans onbenut
om te vergeven.
Waar er tijd is om nog te delen
om nog te spreken
zonder te wachten.
Nu is het tijd om mens te zijn
om mensen te zien zoals ze zijn
Om niet blind te blijven
omdat iets kwetst
of uit onwetendheid.
Ik weet wat je voelt
en kom naar je toe
Al weet ik dat je mij
liever ziet gaan dan komen
In een tijd van zoveel verdriet
en besef wat er valt te verliezen
Wil ik er nog steeds voor je zijn
Maar je ogen die kijken
dwars door me heen
een koppige frons op je voorhoofd
Zeg me wat meer kan ik doen
dan verstaan wat je drijft…
En hopen dat jij ooit begrijpt…
Hierbij zet ik alles op papier
de enige plaats is hier
Want je oren horen me niet
je ogen die zien me niet
je hele wezen sluit me buiten
Daar waar wat oprecht gevoel
jou kan troosten en steunen.
Het spijt me maar
ik kan niet geloven
in wraak of blindweg weigeren
om onrecht volgens jouw gedacht.
Hoop dat wonden zullen helen
en dood ons toch iets leren mag.
Niet te wachten tot tijden
waar geen mens nog gelegenheid krijgt
Waar aan alles een einde komt
aan redelijkheid, menselijkheid
genegenheid, aan goede kanten
en aan fouten.
Nu is de tijd nog van aanvaarden
aan wat je echt gegeven wordt?
Nu dood ons laat beseffen…
het leven is altijd te kort…
Ik wens je sterkte en wil dat je weet
jij hebt een keuze…
Ik had ze niet.
Misschien daarom het sterke besef
mensen te bieden wat ik niet kreeg.
Omdat eenzaamheid huist in
elk diep verdriet…
als mensen niet kunnen begrijpen
niet kunnen omhelzen
of willen kijken
van hart naar hart.

Goodmorning Vietnam...

Hier zijn we nog eens even.
Ik dacht een dag gelijk zovelen... tot de deurbel ging. Wat en wie was dat? Grote vrachtwagen voor het raam? Stond nog in pyjama en haar da wel ontploft leek. Opende de deur en bleek iemand te zijn die de weg nie kon vinden, moest ergens leveren. Heb mijn uitleg gedaan en ging snel weer naar binnen. Die mens zal dus in zichzelf gedacht hebben: Goodmorning Vietnam... Krijg zo een monsterboeleke voor uwe neus van 's morgens? Lol!! Ik kon een glimlach niet onderdrukken, ocharme de mens toch. En de dag leek plots wat lichter. Is het ooit al iemand opgevallen hoe kleine dingen iets veranderen kunnen? Hoe de gekste dingen je dag kunnen opfleuren, als je ze opmerkt tenminste. Het maakt mogelijke zorgen niet minder, het laat ook pijn niet verdwijnen, maar het zijn kleine lichtpuntjes, kleine zonnekes, die een lach laten doorbreken waar die eerst niet was. En als je erop let, kunnen het er meer zijn dan je in eerste instantie wel denkt. Zoals met onze hond, als hij me aankijkt en langs een kant zijn lip op zijn tand blijft hangen? Is zo een grappig zicht; wordt hier al omschreven als het 'John Denver-lipke' al heb ik geen flauw benul waar de link eigenlijk ligt van de hondelip naar John Denver?
Zo was er ook een avond waarbij mijn jongste meid vertelde, hoe men op school leerde over alcohol en wat dat met de mens kan doen? Maar voor ik verder vertel moet ik jullie even inlichten over feit dat jongste dochter enorm goede punten haalt op school en er zelfs in slaagt om de drie jaar oudere dochter met verbaasde ogen te laten kijken of met een mond vol tanden te laten staan door haar rake opmerkingen. Ok, verder met het verhaal van alcohol...
J. (jongste meid) tegen A. (veertienjarige dochter) : Gij zijt al dronken geweest. (vaststelling)
A: da's nie waar. (vurige ontkenning)
J: jawel... want als ge ne kater hebt, komt da doordat ge teveel gedronken hebt. Wij hebben geleerd dat er dan een stukske van uw hersenen afsterft... (wijze conclusie, lol)
A: Oooooooooooh! (gegrinnik bij mij en de meiden)
A: maar mama heeft al meer katers gehad dan ik... (proberen doorschuiven van de prik)
Waarop ik antwoordde: ja, dat is zo... MAAR... ge moet nie vragen da als jullie nu al vinden dat ik slim ben, hoe slim ik voor al die katers dan wel was? Waarop ik in lachen uitbarstte tot de tranen in mijn ogen stonden...
Gek hoe die flurkskes invloed hebben hé? Het is zo spontaan en recht voor de raap, sta er vaak zelf versteld van, dat ik me afvraag: hoe komen ze erbij? En eigenlijk zijn zij diegenen waar ik het liefste bij vertoef. Kinderen draaien er geen doekskes om, misschien ook daarom dat ik tegen hen zeg: komaan, gooi het in de groep, als er al iets scheelt... Het zijn evenmin perfecte mensen, maar bij hen weet ik wel wat ze echt denken en echt voelen. Zo is het vaak grappen en steken onder water geven, al zegt men al eens geen al te mooie woorden. Het is een aanvoelen van mekaar, weten wanneer het is om te plagen.
Zo kwam oudste ooit met huiswerk, waarbij het ging over plagen en speldeprikjes... Ze vroeg om uitleg: wat zijn speldeprikskes nu precies? Waarbij ik even vlot kon zeggen: awel, da is hetzelfde
als da'k tegen u zeg da ge een pokkekind zijt... waarna ik weer mijn lach nie kon inhouden toen ik een lichte verontwaardiging op haar snoet zag glijden. Tot ze me in de ogen keek en ik zo een deugniete grijns zag verschijnen, zo van: okeej, I get it!
Heb bij kids vaker het gevoel dat het kameraden zijn, dan dat ik hun moeder ben. Het beeld dat zovelen volgen van ouders met gezag waarnaar kinderen met ontzag moeten opkijken, daar heb ik het moeilijk mee. Vind het belangrijk dat kinderen beseffen dat ouders mensen zijn, gelijk ook zij dat zijn. Dat ze niet onfeilbaar zijn en fouten maken. Dat ze respect verdienen niet zomaar omdat het hoort. Dat ze nie zomaar klakkeloos alles moeten aanvaarden omdat ouders dat zo willen? Elke mens is anders en ouders kunnen het leven niet bepalen, al zorgen ze wel voor de basis... maar uiteindelijk zijn het toch de kinderen die hun eigen leven moeten gaan leiden... hun eigen weg gaan uitstippelen, waarbij ouders hen bijstaan en helpen daar waar ze nodig zijn.
Mijn kinderen zijn mijn grootste schat die ik ooit kon vermoeden... En meer nog dan anderen kunnen zij mijn dagen verrijken. Op moeilijke dagen is het vaak een zegen om ze nabij te hebben, met hun verhalen en hun drukte en met een eerlijkheid in gevoel waar veel volwassenen van kunnen leren...
Dit was het voor vandaag. Meer nieuws volgende week hoop ik, komende dagen worden weer druk, werkweek. Tot hoors, tot ziens, tot schrijfs... allemaal een fijne dag, een kleine lach...
want kids en humor kunnen wonderen doen op momenten waarop je het minst verwacht.

donderdag, maart 16, 2006

Interessant artikel gevonden...

Aan alle vrouwen ?En, eventueel, maar dan alleen: voor bewuste mannen ?Wat dit is? Een petitie, een klaagzang, een oproep, een uiting van frustratie, de werkelijkheid of een bevestiging, bundeling, erkenning van vrouwenkracht? Zet een kop thee, ga lekker op de bank voor het raam zitten met uitzicht op een boom (het is maar een idee) en oordeel zelf!De Mars-Venus theorie kennen we nu wel. Wat zijn wij vrouwen ook alweer? Het is niet blijven hangen, helaas. Weet jij nog wat wij zijn? Ik herinner me alleen dat mannen elastiekjes zijn. Ik moet ook altijd aan mannen denken als ik een elastiekje zie. Het is nooit andersom? Als ik een man zie denk ik nooit aan een elastiekje, vreemd eigenlijk. Dat moet ik nog eens analyseren. Ik ben bang dat ik niet meer in theorie geloof. Het heeft ons geen steek verder gebracht, hooguit bracht het ons tot een hoopvolle adempauze en het voornemen het anders aan te gaan pakken. Als vrouw. Richting de (of onze) man. Ik weet niet of de 'elastiekjes' ook het boek hebben dichtgeslagen met een zucht van begrip, nieuwe energie, de bereidheid om zich wat meer te verdiepen in zichzelf en de ander (lees: vrouw). Die vraag kan ik niet beantwoorden. Ik heb wel een vermoeden. Natuurlijk zijn er uitzonderingen wat de mannen betreft, maar naar mijn mening is deze Man heel erg zeldzaam. Een man die bereid is zichzelf te doorgronden, zijn projecties, diepere verlangens en kwetsuren inzichtelijk maakt en niet bang is voor zachtheid en een dieper contact; de man die openheid durft te geven wat zijn ware gevoelens van liefde, twijfels en angst betreft: die Man hoort in het museum thuis en alle mannen krijgen gratis toegang als het aan mij ligt. Wij vrouwen betalen graag om dit uitzonderlijke exemplaar nader te bekijken, en masse stapelverliefd te worden en elkaar (ja, ook dat zijn vrouwen) elkaar de ogen uit te krabben. Maar bovenal zal het een bron van Hoop en Toekomstige Glorie zijn voor ons. Ik ga niet wijzen met mijn vinger, ook niet met de middelste. Ik ga het bij mezelf, bij ons, de 'vrouw' houden. Dat doen we namelijk veel te weinig. Het bij onszelf houden. De man de man laten. Konden we dat maar. We geloven vooral dat we dat niet kunnen. Omdat we dan onmiddellijk een dilemma hebben: we willen ons toch verbinden? Hoe moeten we dan de man de man laten? We komen veel te dichtbij. Zo lijkt het tenminste, want wij ervaren zijn verwijdering (of zelfs vlucht!) als we diepe verbinding zoeken. O jee, wat is het afschuwelijk, onmogelijk simpel. Door vrouw te zijn, vrouw te blijven kunnen we de man de man laten. Vooral onszelf te blijven zien. Want als de man ons niet meer ziet, wie zijn we dan? Kopen we dan een nog korter rokje? Is dat echt ons enige antwoord? Toch al lang niet meer voor de bewuste vrouwen onder ons?We gaan wel van alles doen als we ons ongezien, onbegrepen, ontbonden voelen: nadenken en piekeren. Want we vinden alsmaar niet wat we zoeken. En we gaan vooral onszelf analyseren. Vragen oproepen die nog meer vragen oproepen. Terug naar onze jeugd. Onze relatie met onze vader. Die er niet was. Vandaar! Of die er wel was, maar die we zo missen. Vandaar! De relatie met onze moeder. Die er niet was. En dat gat moet opgevuld. Vandaar! Of die er wel was: ze gaf ons een romantische illusie mee. Oh, vandaar ?.. Vervolgens, omdat we het antwoord nog niet diep van binnen 'voelen', gaan we ook voor de zekerheid terug naar vorige levens. Trauma en Karma. Ligt het daar misschien? Moe van het lezen, schor van het bellen met die bewuste vriendin, bijna blut (de sessies worden niet vergoed) en ten einde raad staren we uit het raam. Die boom. Die staat. Die is. Die heeft niemand nodig. Die hoeft niet gezien, gehoord, gekoesterd te worden. De wind speelt met zijn bladeren en hij vindt het allemaal best. Trots en krachtig staat hij daar een Boom te zijn. Ik wil ook een boom zijn! Hoe moet ik een boom worden?Ik ben het zat om steeds de baan vrij te houden, het spoor tot diepe verbinding. Tot de mogelijkheid om met deze man partners, maatjes, geliefden, minnaars en ouders te zijn. Dat allemaal. Want vrouwen willen dat: allemaal. We gaan tot het uiterste om dat allemaal te vinden. Met die ene man. Maar alleen met een bewuste vriendin kunnen we delen wat in ons leeft. Zij begrijpt. Zij wil ook begrijpen. Ze wil weten wie de vrouw tegenover haar is. Omdat ze ook wil weten wie zij zelf is. En andersom. Dat is wat vrouwen samen zijn. Dat is mooi! Dat is een geschenk. Maar het is ook armoedig, want we hebben alleen elkaar. We willen meer. We willen teveel. Het wordt pas armoedig als we teveel verlangen.Wat willen mannen weten? Als we huilen (dat we dat ook doen als we gelukkig, krachtig, ontroerd of vol liefde zijn, schijnen ze niet te kunnen bevatten) aaien ze ons aai-aai-aai-aai op ons hoofd en voelen zich radeloos vanbinnen. Wat moeten ze met een vrouw? Hormonen, ongesteld, postnataal, moederliefde, wat is het allemaal. Het is zo'n berg, daar kun je beter niet aan beginnen. Ooit, in het verleden, heeft hij, zo naïef als hij was, een poging gewaagd, maar dat is niet zo goed bevallen. Hij is verdronken in de brij. En nu begint de relatie met deze vrouw ook alweer overeenkomsten te vertonen met de relaties die hij in het verleden had. Ook deze vrouw stelt klagerig steeds dezelfde vraag: waar ben je? En ze bedoelt dat dieper, zover is hij inmiddels wel. Vroeger dacht hij echt even dat ze niet wist dat hij zich in de keuken bevond. Dat ze hem door haar tranen heen misschien niet goed kon zien. Weer een afhankelijke, zeurderige vrouw! Ze leek zo sterk en 'prettig bij zichzelf' toen hij haar ontmoette. Nu wil ze verdomme toch verbinding, een zuivere diepe verbinding! Help, ze heeft haar hart opengezet! En weer is hij erin getrapt. Het leek zo simpel, heerlijk simpel. Zo simpel als de band met zijn moeder ooit was: onvoorwaardelijk, aanwezig, zorgend, zonder gezeur. Daar kun je je jas naast laten vallen, zij hangt hem vanzelf op. Of niet. Vervolgens gaan we ons als vrouw een beetje waardeloos voelen. Al is het alleen al omdat de man zich nergens, alsmaar niet, waardeloos gaat voelen. Geen haar op zijn hoofd voelt zich waardeloos. Als wij onszelf alsmaar analyseren, waarom zouden zij het dan doen? En als we onze man alsmaar proberen te analyseren, waarom zou hij er zelf dan aan beginnen? Het moet aan ons liggen, want we zijn niet eens in staat om onze man werkelijk (volgens onze werkelijkheid) te bereiken. Om echt energetisch de verbinding te ervaren. Hij zegt dat hij er is, dus wij kijken verkeerd. We moeten anders leren kijken. Niet teveel verwachten. En ook niet steeds uitreiken. Daar worden ze kriegel van. Een vrouw moet toch een beetje een mysterie blijven. Hij moet af en toe volledig los van haar zijn, om weer bij haar terug te kunnen komen. De elastiekjes-theorie. Wij zijn er en wij staan er, maar dat is niet zo handig. We moeten er ook af en toe niet staan. Zodat ze ook iets van de ons zo bekende vraag in zichzelf kunnen voelen opborrelen: waar is ze? Hij schiet wakker, komt overeind, zelfs zijn wenkbrauwen zijn even in actie. Dat is toch een hele enerverende, angstige ervaring, zo eens per maand. Maar, oh, daar is ze weer. Gelukkig, dan kan hij er weer vertrouwd omheen lopen. Wij vrouwen blijven proberen. We hebben onze tanden erin gezet. En ook blijven we in de illusie trappen. De illusie van onze eigen bereidheid, die we projecteren op onze man. Wat ik zoek, wil vinden, dat moet hij toch ook zoeken en willen vinden? Wat doe ik fout? Ach laat maar. Laat mij maar. Laat hem maar. Laat het verbond maar. De rek is eruit. Ik ben geen elastiekje. Ik ben te moe. En te lelijk. Of denk ik dat, omdat hij opgehouden is te zeggen dat ik mooi ben? Hoe lelijk of mooi vind ik mezelf eigenlijk? Oeps, moeilijk te zeggen. Ik wil een boom zijn. Vervolgens ontstaan er, als vanzelf uit ons, 'typen' vrouwen. We zijn immers altijd bereid onszelf opnieuw te formuleren, uit te vinden, om te vormen, van strategie te veranderen. We hebben de categorie vrouw die voortaan stellig (vaak met schrille ondertoon) zegt: 'ik hoef geen man, ik voel me prima alleen, alleen zo blijf ik in mijn kracht'. En dan hebben we het type vrouw dat zegt: 'ze mogen even komen, maar niet blijven'. Deze categorie vrouw maakt zichzelf wijs dat ze de rollen om kan draaien. Dat ze een man kan zijn. Ze wapent zich alvast, want vertrekken doet hij toch. Ze hoeft hem alleen maar voor te zijn. Zo gepiept. Deze categorie is erg populair tegenwoordig. De derde categorie is de vrouw die doorzet. Ze is niet te benijden, maar misschien is het haar laatste strategie. Die wellicht toch niet een strategie, maar de enige weg zal blijken te zijn? Ze gaat langzaam van overleven naar leven. Van overleven met hem (zoeken en niet vinden is erg zwaar en frustrerend) naar leven met en voor zichzelf in de eerste plaats. Het is de vrouw die bereid is te accepteren. Ze weet wat haar diepste verlangens zijn. Dat ze ware verbinding en diepgang zoekt. Het is de vrouw die weigert een spel te spelen: mysterieus of ongrijpbaar zijn om hem wakker te houden. Ze houdt van deze man. Ze kiest. En ze worstelt om in haar kracht te blijven. Samen en toch alleen. Soms is hij er even, op zijn moment. Soms is hij er niet, op zijn moment. Vaak is ze radeloos. Of machteloos. Omdat ze er helemaal is, omdat ze er helemaal staat. Haar hart open, ze heeft het lef. Ze loopt het risico voor lief te worden genomen. Want iets wat er altijd is, is moeilijk blijvend te waarderen. En wat er al is, hoeft hij niet meer te veroveren. Oh shit, even vergeten (of uitgeblokt): het zijn ook nog veroveraars! Er verschijnt altijd een nieuwe uitdaging aan de horizon. Wil je als vrouw niet helemaal uitgeput raken, door steeds opnieuw jezelf uit te vinden teneinde voor hem een uitdaging te blijven, schiet hem dan maar gewoon als een elastiekje richting horizon. Je kunt nog net een glimp van hem opvangen. Daar staat altijd een van ons hem al op te wachten. Ja, ook dat zijn wij vrouwen voor elkaar. Degene waaraan we onze man verliezen. Gelukkig weten we inmiddels dat we in dat geval niet veel te verliezen hadden. En dat er voor jou, als de nieuwe vrouw, niet veel te vinden valt. Kies. Ben je de strategische eenzame vrouw of de eenzame vrouw? Je ontkomt niet aan de eenzaamheid. Je kunt alleen ontkomen aan de illusie van de eenzaamheid. Je bent niet alleen als je man jou niet ziet. Als je niet met hem kunt delen wat in je leeft. Als hij je niet begrijpt. Niet meer over je buik aait. Geen bloemen meer koopt. Niet meer zijn gevoelens uit. Je bent niet alleen als hij er niet is. Je hebt jezelf. Zie jij jezelf! Als we ophouden ons te focussen op de man buiten ons, pas dan kunnen we gaan ontdekken hoe volledig en veelkleurig we zelf zijn. Pas als we de illusie van samen loslaten (als zijn we ieder de helft van het geheel) zijn we niet meer alleen. Maar probeer dan ook meteen je bitterheid te laten gaan. Er is niets om bitter over te zijn. Er is iets groots en moois te ontdekken! We hebben alleen op de verkeerde plaats gezocht. Buiten onszelf. Het is je bij voorbaat vergeven.Als hij beweert niet jaloers te zijn, terwijl je met een berg kinderen thuis jezelf en de wasmand voorbij loopt: geloof hem niet. Geloof hem pas als jij naar 'buiten' gaat, je inspiratie volgt, lekker je ding doet en lacherig thuis komt na een gezellige borrel met hij-weet-niet-wie. Als hij je bij thuiskomst lief omhelst met de kinderen op zijn arm, kun je hem waarschijnlijk geloven. Geloof hem niet meteen als hij zegt dat hij best huisman wil zijn, terwijl hij niet weet wat een rompertje is, laat staan wie van de kinderen nog een rompertje draagt; als hij zegt dat jij mag werken omdat het van hem niet hoeft. Geloof hem pas als hij na een jaar nog steeds met plezier de was doet, spenen uitkookt, gymtassen inpakt en niet zeurt over financiële afhankelijkheid. En dan mag hij best af en toe hoofdpijn hebben. Wij begrijpen dat wel. Accepteer. En hou jezelf vast. Mocht hij tussendoor ook die neiging hebben, laat je dan ook door hem even vasthouden. Ben binnen. De ontvangende vrouw. Maar ga ook naar buiten. Druk jezelf uit. Volg je verlangens. Ontdek je kracht en koester deze. Je bent mooi! Je bent zo mooi. Zo diep, ontroerend, krachtig mooi. Zie het zelf en ervaar de vreugde. De schoonheid van het vrouwzijn. Wij baren alle vrouwen .. en alle mannen! Wij zijn symbool voor gezin en verbinding. Voor basis, zachtheid, diepgang en onvoorwaardelijkheid. Maar we moeten ook naar buiten. De man in onszelf ontdekken, zodat we niet meer afhankelijk zijn van de man buiten ons. Hun goedkeuring of aandacht, hun thuiskomst of vertrek, hun projecties of onmacht, zelfgerichtheid of grootheidswaan, hun mate van bereidheid tot gelijkwaardigheid. 'Eigen'. 'Zelf'. Zonder het 'samen' weg te zetten, te elimineren. Maar toch maar: liefst een eigen huis. Als het kan financieel onafhankelijk. Misschien zelfs (wil je jouw kans op het moederschap niet afhankelijk laten zijn van een relatie): eigen kinderen. Een eigen leven. Innerlijke groei en zelfliefde. Vrijheid, ware innerlijke vrijheid. We kunnen alles zijn en alles bereiken. Op onze eigen verbonden, daadkrachtige manier. Als vrouw moeten we ook man kunnen zijn. Dus mocht hij tussendoor, op zijn moment, de impuls hebben: laat je lekker even door hem vasthouden. Het is goed! Maar laat hem ondertussen vooral de vrouw in zichzelf ontdekken en erkennen, in godsnaam! Pas dan zal er nieuwsgierigheid zijn naar, begrip zijn voor en verbinding zijn met jou, de vrouw die naast hem staat. In vorige levens zijn we allemaal zowel man als vrouw geweest. Het aardse bestaan biedt ons de kans om compleet te worden in onszelf en beide kanten te integreren, waarna pas een ware verbinding kan ontstaan met de ander. Als we onszelf begrijpen en accepteren, zonder uitsluitsel of ontkenning van onze lastige, gekwetste kanten, zijn we in staat elkaar te begrijpen. Dan ontmoet de vrouw de man en de man de vrouw. Dan gaan mens en mens hand in hand. In feite heb ik, realiseer ik me ineens, al mijn eigen museumstuk gevonden. In de vorm van een droom die steeds terug komt. Hij maakt diepe indruk, steeds weer en blijft me bij in mijn hart gedurende de dagen erna. Dat zijn zielendromen, zou een vriendin van mij verklaren. De eerste keer was ik niet zo blij met mijn droom. Ik heb namelijk een man en ik droomde over een hele mooie zuivere andere man! Dat is niet in de haak, zou je zeggen. De droom ging zo: ik zat met een koptelefoon op over een boek gebogen, in een soort collegezaal. Ineens voel ik iets van pijn in mijn hart, een diep gevoel van liefde en vreugde, maar ook afscheid. Ik kijk op, terwijl ik mijn koptelefoon afzet. Ik kijk naar de man aan de andere kant van de zaal en hij kijkt naar mij. Hij heeft tranen in zijn ogen, ik ook. Ik voel dat zijn tranen voor mij zijn. Hij ziet mij helemaal. En de mijne zijn voor hem. Ik zie wie hij is. Ondertussen begrijp ik uit zijn woorden dat hij afscheid aan het nemen is van de studiegroep. Terwijl ik mijn koptelefoon nog op had, was hij daar blijkbaar mee begonnen en ik voelde dat aan, diep vanbinnen. Het was dat gevoel in mijn hart. Als hij zorgvuldig zijn afscheidswoord gesproken heeft (we kijken elkaar voortdurend intens aan), staat hij op. Hij neemt, redelijk formeel, afscheid van onze studiegenoten. Dan staat hij voor mijn neus. Alsof we een teken krijgen slaan we op precies hetzelfde moment onze armen om elkaar heen. Hij houdt mij vast en ik hem. Wat er dan door mij heen gaat is ongelofelijk. Het is zoveel licht en liefde, zuiver en diep. Ik voel dat ik nooit meer wil loslaten. Dat we bij elkaar horen, voor altijd. Hij voelt hetzelfde. We zijn volkomen gelijkwaardig en ook onze gevoelens komen helemaal overeen. Hij weet precies wie ik ben en hij omarmt alles in mij. Ik doe hetzelfde met hem. Het voelt vrij en volledig verbonden tegelijk. Ik wil hier nooit meer vandaan. Nooit, nooit is dit gevoel te vervangen of te overtreffen. Dan laten we elkaar los. We kijken elkaar aan, maar zeggen niets. Er valt niets te zeggen. Het is te vredig, zuiver, diep voor woorden. Het is alles en het is niets. Voor altijd blijven en afscheid tegelijk. Dan is het pauze en we kunnen een sigaret roken in de hal. Normaal doe ik dat en hij ook. Hij zegt: 'ik ga niet roken in de hal'. Ik loop alleen de zaal uit om te roken en ik begrijp het ineens: we horen bij elkaar maar het kan niet. Ik ben bij een andere man. Hij weet dat en accepteert dat. En ieder moment waarop we in vertwijfeling zouden kunnen raken, oplossingen zouden kunnen gaan zoeken om contact te houden, gevoelens van ontrouw toe zouden kunnen laten vermijdt hij. Uit liefde voor ons. Uit respect voor deze zuivere Liefde. Ik voel volledig vrede. Liefde en vrede. Wat een mooie, mooie man! Mijn ware man. Voor altijd heb ik mijn man gevonden. Maar het kan niet, want thuis heb ik een andere man. En het is zoals het is. Raar, maar het is helemaal goed zo.Toen ik de eerste keer wakker werd, was ik nogal onthutst. Wat heeft deze droom te betekenen? Mijn eerste interpretatie was nogal voor de hand liggend: ik ben niet gelukkig in mijn relatie, ik droom van een andere, mijn Ware Man! Een grote, zuivere, diepe liefde op zielsniveau. Waar ik afscheid van moet nemen omdat ik met de 'verkeerde' man samen leef! Het is een teken dat ik niet op de juiste weg ben wat mijn relatie betreft. Toch? Een paar uur later spreek ik een vriendin. Ze maakt er iets anders van, iets veel mooiers. Ze zegt dat ik een geschenk ontvangen heb, als van een engel. Die man is mijn innerlijke man. Het is een deel in mij dat is aangeraakt en geopend, gevonden. 'Koester je Ware Man in jezelf', zegt ze. 'Hij zit in jou. Hiertoe ben jij in staat. Je hebt zuivere, verlichte, diepe liefde ervaren. Zo is Liefde voor jou in een andere laag, je ziel. Je hebt je man gevonden en je hoeft hem nooit meer buiten je te zoeken'. Ik had een cadeau gekregen zonder dat ik het wist. Ik zag het pas toen zij het voor me had uitgepakt. Dank je wel wijze vriendin! Mede dank jou heb ik mijn Ware Man niet hoeven uitsluiten en verschijnt hij regelmatig als een engel in mijn dromen. En ja, overdag heb ik wel eens de vraag: zou dit soort Liefde tussen een man en een vrouw werkelijk bestaan? Het is haast te mooi om waar te zijn. Ik heb besloten om het open te laten. Ik ben nu bij mijn huidige man, een andere dan de Man in mijn droom. Hier heb ik te leren en te groeien. Misschien is een dergelijke liefde als met de Man in mijn droom op aarde niet mogelijk. Misschien ook wel. Misschien is het zelfs wel mijn huidige man, maar moet ik hem nog gaan herkennen? Ik weet in ieder geval dat ik dat gevoel van zuivere liefde altijd zal koesteren. Het is de taal van mijn ziel. En mocht ik deze ervaring 'wakend' nog eens ervaren met een man: ik zou voor altijd blijven. Ik zou niet anders kunnen. Voor iets wat te mooi is om waar te zijn hoef je niet meer te kiezen. Dat gaat iedere keuze voorbij. Lein Melis - december 2003